1:56 StuG III Sturmhaubitze 105

Opis

StuG III (Sturmgeschutz III) był niemieckim działem pancernym z okresu II wojny światowej. Pierwsze prototypy pojazdu powstały w 1937 roku, a produkcja seryjna trwała w okresie 1940-1945, kończąc się wytworzeniem ok. 10.300 wozów. StuG III w wersji E był napędzany pojedynczym silnikiem Maybach HL 120 TRM  o mocy 300 KM. Jego uzbrojenie (wersja E) stanowiła krótkolufowa armata kal. 75 mm. oraz 1 karabin maszynowy MG34 kal. 7,92 mm.

StuG III powstał w wyniku inicjatywy podjętej przez Ericha von Mansteina, który w liście do generała Becka z 1935 roku sygnalizował konieczność stworzenia artylerii szturmowej dla nacierającej piechoty w ramach jednostek zmechanizowanych Wehrmachtu. Ostatecznie, zlecenie na zaprojektowanie nowego pojazdu zlecono firmie Daimler-Benz, która z kolei wykorzystała do tego podwozie czołgu PzKpfw III Ausf. B. W toku produkcji seryjnej powstało kilka wersji działa StuG III. Chronologicznie pierwszą była wersja A, uzbrojona w armatę Stuk 37 L/24 kal. 75 mm oraz opierająca się o podwozia czołgów PzKpfw III Ausf. F i G i produkowana od początku 1940 roku. Krótko później powstała wersja B – pierwsza produkowana na wielką skalę, która w minimalny sposób różniła się od wersji A. W 1941 roku weszła do prouckji wersja D, która posiadała lepszy pancerz oraz celowniki. Szybko powstała wersja E, która jako pierwsza dostała uzbrojenie dodatkowe w postaci karabinu maszynowego MG34. Na początku 1942 roku, StuG III uległ znacznej modyfikacji stając się właściwie niszczycielem czołgów poprzez zamontowanie długolufowej armaty StuK 40 L/48 kal. 75 mm. Zmieniono też oznaczenie wozu na StuG 40. StuG III służył w okresie 1940-1945 na niemal wszystkich frontach, na których walczyła armia niemiecka. Okazał się bronią bardzo użyteczną, tanią w produkcji i co najważniejsze – skuteczną. Szacuje się, że różne wersje StuG-a odpowiadają za zniszczenie ok. 20.000 radzieckich czołgów i pojazdów opancerzonych w latach 1941-1945.

Panzerjäger 38(t) mit 105mm StuH 42/2 L/28 to niezrealizowany projekt niemieckiego działa samobieżnego z końcowego okresu II wojny światowej. Wóz liczyłby zapewne ok. 6,4 m długości całkowitej, przy ok. 2,6 m szerokości oraz wysokości rzędu ok. 2,2 metra. Jego masa własna najpewniej nie przekroczyłaby 15,5-16 ton. Z kolei napęd zapewniałby pojedynczy silnik Praga o mocy do 160 KM. Uzbrojenie składałoby się najpewniej z pojedynczej haubicy kal. 105 mm oraz karabinu maszynowego MG34 albo MG42 kal. 7,92 mm.

Projekt Panzerjäger 38(t) mit 105mm StuH 42/2 L/28 został opracowany w zakładach Skoda, zapewne w II połowie lub pod koniec 1944 roku, jako wersja rozwojowa niszczyciela czołgów Hetzer. Nowy wóz różniłby się od swego pierwowzoru w minimalnym stopniu, wykorzystywałby bowiem jego kadłub, zawieszenie, silnik i wiele innych podzespołów. Zasadnicza różnica tkwiłaby w uzbrojeniu głównym, która miała być haubica kal. 105 mm. Rzecz jasna nowy pojazd miałby stanowić wsparcie ogniowe dla niemieckich jednostek grenadierów pancernych w dywizjach pancernych i zmechanizowanych. Jednak w związku z rychłym końcem wojny, produkcja seryjna wozu nie doszła do skutku.